|
„Requiem dla snu”
(ang. „Requiem for a Dream”) powstał na podstawie powieści Huberta Selby'ego
Jr. pt. Requiem for a Dream Film przedstawia historię starszej kobiety Sary
Goldfarb (doskonała Ellen Burstyn) i trzech młodych ludzi Harrego (Jared Leto),
jego dziewczyny Marion (Jennifer Connelly) i przyjaciela Tyrone'a (Marlon
Wayans) mieszkających w Brooklynie, których drogi z początku wspólne wraz z rozwojem
akcji stopniowo się rozchodzą. Punktem wyjścia stają się dwa fakty o
kluczowym znaczeniu dla późniejszych zdarzeń - Sara dowiaduje się o
zakwalifikowaniu do swojego ulubionego programu telewizyjnego, Harry i Tyrone natomiast podejmują tragiczną w skutkach decyzją - zaczynają
sprzedawać heroinę - są przekonani że w ten sposób poprawią swój statut
materialny. Ten moment staje się dla bohaterów szczytem równi pochyłej, z
powodu zagubienia, samotności i ślepej pogoni za marzeniami, popadają w
zgubne nałogi. Reżyser Darren Aronofsky w sposób bezkompromisowy i brutalny
przedstawił skutki wpadnięcia w szpony nałogu.
Przyjaciele Harry i Tyrole stoją u progu narkomańskiej drogi, palą
marihuanę, wciągają kokainę, wstrzykują heroinę, po prostu eksperymentują z
narkotykami. Postanawiają też na narkotykach zarabiać. Prochy mają być dla
nich kluczem do sukcesu. Na początku jest tak rzeczywiście. Chłopaki
odkładają niemałą sumkę a przy okazji świetnie się
bawią. Harry planuje wspólną przyszłość z Marion, która chce otworzyć sklep
z ubraniami własnego projektu i wykonania. Gdy Tyrone
ma awansować w gangsterskiej hierarchii wybucha wojna gangów. Tyrone zostaje
aresztowany. Wszystkie odłożone pieniądze idą na kaucję. Przez wojnę gangów
w mieście nie ma towaru. A okazuje się, że obaj przyjaciele i Marion
są na głodzie i potrzebują przyładować...
Matka Harry'ego, kobieta
samotna, namiętnie i z pasją ogląda telewizję. Gdy otrzymuje od producentów
swojego ulubionego programu telewizyjnego dostaje telefon, a potem list z
propozycją wystąpienia w nim, podporządkowuje całe swoje życie nadziei, że
ludzie zobaczą ją w telewizji i pokochają. Po
odesłaniu zgłoszenia Sara próbuje zmieścić się w swoją najelegantszą
sukienkę aby móc w niej wystąpić. Niestety, lata zrobiły swoje i Sara musi
zastosować dietę by móc się zmieścić w kreacji. Jak się okazuje dieta
stanowi dla niej ogromne wyzwanie, wszystko na co spojrzy przyjmuje formę
jedzenia. Gdy dowiaduje się, że w sąsiedztwie jest klinika która leczy
nadwagę farmakologicznie, postanawia spróbować tej metody. Okazuje się, że
pigułki przepisane przez lekarza to środki pobudzające, a konkretnie
amfetamina. Sara po pigułkach czuje się wyśmienicie i chce jej się żyć, a co
najważniejsze traci na wadze. Jednak po pewnym czasie organizm się uzależnia
i uodparnia, Sara zwiększa więc dawkę pigułek. Powoli
staje się narkomanką, jak jej syn lecz nie zdaje sobie z tego sprawy...
Cała czwórka bohaterów popada w
nałóg, który doprowadzi każdego z nich do zguby. Różnią się tylko sposobem,
w jaki zaczęła się ich „przygoda” z prochami, dalsza droga dla wszystkich
wygląda tak samo, a konsekwencje są tragiczne. Tyron trafia do więzienia.
Harry wskutek wstrzykiwania heroiny dostaje zakażenia, które skutkuje
amputacją ręki. Marion by zdobyć narkotyki sprzedaje swoje ciało. Sara zaś
trafia do szpitala psychiatrycznego.
Forma
filmu - zdjęcia, montaż i muzyka idealnie współgrają z akcją. Z minuty na
minutę cięcia są szybsze, muzyka w wykonaniu Clinta Mansela i The Kronos
Quarter jest coraz bardziej dynamiczna i agresywna. Z początku uporządkowane życiu bohaterów
ilustruje sugestywna sekwencja brania narkotyków: zwinięty banknot,
zapalniczka, rozszerzająca się źrenica oraz rytmiczna muzyka. Podobnie
ukazany jest dzień Sary: niebieska pigułka, fioletowa pigułka,
pomarańczowa a na końcu zielona. Gdy rytuał zostaje zakłócony - bohaterowie
zaczynają się uzależniać, brać w sposób chaotyczny -
przekłada się to na obraz filmu. Muzyka jest gwałtowna, a kamera
kołysze się i odkształca obraz, twarze bohaterów stają się zniekształcone,
ściany się zaokrąglają.
Jednocześnie kolor lekko bledną. Lato nieuchronnie
kończy się, następuje ponura jesień i mroczna
zima.
Aronofsky bezlitośnie osacza widza wszelkimi dostępnymi
środkami, każe mu patrzeć na największe i najbardziej niepojęte zło:
degradację człowieka, jego rozpad. Reżyser nie upraszcza, nie moralizuje,
opowiadając posługuje się symbolem, metaforą. Dzięki temu jego film nie jest
przegadany. To bardzo mocny, krzyczący i mroczny obraz, który na długo
zostaje w pamięci. W drastyczny finale Aronofsky splata losy wszystkich
bohaterów, miesza je. Sen się skończył - pozostała już tylko rzeczywistość.
Harry, Sara, Tyrone i Marion, nieświadomie szukając poczucia bezpieczeństwa,
kulą się jak dzieci w łonie matki.
Ciekawostki filmowe:
- Harry'ego Goldfarba miał
początkowo zagrać Giovanni Ribisi, ponieważ miał on kręcone blond włosy tak
jak w książce Huberta Selby'ego Jr.
- Jared Leto aby dobrze
przygotować się do swojej roli zaprzyjaźnił się z prawdziwymi ćpunami z
Brooklynu i schudł 11,5 kg.
- Ellen Burstyn, spędzała 4 godziny
dziennie na charakteryzacji by wyglądać na 20 kg grubszą.
-
Dystrybutorzy chcieli usunąć scenę, w której Harry wbija sobie igłę w
zainfekowaną otartą ranę. Jednak reżyser chciał, aby widzowie to zobaczyli,
gdyż jak stwierdził: „Dla mnie scena ta jest kwintesencją całego filmu. Mówi
o zobojętnieniu, pokazuje jak daleko idą bohaterowie filmu.”
- Jednym
z policjantów przeszukujących Tyrone'a, jest Hubert Selby Jr., autor
powieści, na podstawie której powstał film.
- Reżysera Darren'a
Aronofsky'a możemy zobaczyć na sex party u Big Tima, jako jednego z gości.
- Kiedy Marion wybiega z apartamentu Arnolda na dworze leje jak z cebra,
jednak gdy dziewczyna wraca do swojego domu, jej włosy i ubranie są zupełnie
suche.
- Gdy Harry leży w szpitalu po amputacji ręki, można
zauważyć, że jego prawdziwa lewa ręka, zgięta w łokciu jest przyciśnięta do
ciała i zakryta materiałem.
|
