Nazajutrz / The Day After






      „The Day After” („Nazajutrz”), jest filmem telewizyjnym, jedną z obowiązkowy pozycji dla fanów filmów postnuklearnych i „Fallout'a”. Mamy tam okazję zobaczyć ujęcia z prawdziwych prób nuklearnych, startujące bombowce strategiczne dalekiego zasięgu B-52 i rakiety balistyczne Minuteman oraz zniszczenia z Hiroszimy, a charakteryzacja osób napromieniowanych stoi na najwyższym poziomie.  Wiele późniejszych obrazów jak mogłoby wyglądać życie po wojnie atomowej bierze swoją inspirację właśnie z niego. Film jest podzielony na idealne dwie połowy, w pierwszej mamy typową telewizyjną mydlana operę, opowieść o codziennym życiu mieszkańców małej miejscowość Lawrence w stanie Kansas, usytuowane mniej więcej w środku Stanów Zjednoczonych, sąsiadująca z bazą wojskową.

       Głównymi bohaterami filmu są: lekarz, student, rolnik, pracownik bazy wojskowej oraz wiele innych osób związanych z ich codziennym życiem. Gdzieś w tle na ekranach telewizorów, na które nie zawsze zwraca się uwagę można usłyszeć informacje o rosnącym napięciu pomiędzy USA i ZSRR, oraz o pierwszych incydentach pomiędzy tymi dwoma mocarstwami, wreszcie o użyciu w Europie taktycznej broni jądrowej. Podjęcie decyzji o wystrzeleniu rakiet, jak się okazuje nawet na poziomie generalicji ma charakter automatycznego realizowania procedur, próżno szukać tu okrągłego stołu narad z „Dr Strangelove”. Wszyscy bez refleksyjnie robią swoje, żeby wystrzelić i zaczynają myśleć dopiero, kiedy rakiety są w górze a w ciągu godziny ma nadejść kontruderzenie.

       Drugiej cześć filmu widzimy skutki wojny nuklearnej i próbę powrotu do normalnego życia. Ocaleni chronią się w schronach, organizują szpital polowy, potem nawet starają się uprawiać skażoną ziemię. Choć próby są pełne poświęcenia i zaangażowani to widzimy historię powolnego umierania i degeneracji Ameryki, bez happy endów, bez nadziei, bez szans. Ale tak jak jest powiedziane w napisach końcowych: „Skutek prawdziwego konfliktu był by nieporównywalnie bardziej apokaliptyczny niż ten ukazany w filmie”.

     Ciekawostką jest że, kiedy wyemitowano ten film w 1983 roku, druga połowa filmu (po wojnie) nie była przerywana reklamami, co w telewizji amerykańskiej stanowiło spory ewenement, była też w większości pozbawiony muzyki, a pomimo prostych efektów specjalnych udało się stworzyć przejmujący obraz.

       Poza Stanami „The Day After” były wyświetlany w 72 krajach , a co ciekawe w wielu krajach, w tym również w Polsce także w kinach, dodatkowo już po emisji telewizyjnej, która mimo, że w środku tygodnia miała charakter odświętny, a po filmie zaplanowano telewizyjna debatę dotyczącą skutków wybuchu konfliktu przedstawionego na ekranie. Nie inaczej było też w stanach, gdzie nawet uruchomiono specjalną linię telefoniczną, za pośrednictwem której psychologowie mieli za zadanie uspokajać spanikowanych widzów. Dlaczego tak się działo? Otóż w tamtym czasie prawdopodobieństwo wybuchu wojny nuklearnej było rzeczywiście realne, napięcie pomiędzy mocarstwami rosło a grzyb atomowy osiągnął rangę fetyszu, prezentowanego na niezliczonych okładkach czasopism, gazet i w telewizji. Pomimo oswajania nie przestawał przerażać. Film ma wydźwięk propagandowy i antywojenny. Ostrzega przed konsekwencjami totalnej wojny atomowej. Nie jest to kina akcji ani tym bardziej film rozrywkowy. Trudno go ocenić, kręcony był on z myślą o konkretnych wydarzeniach historycznych – okres wyścigu zbrojeń.

     Jeśli ktoś jest ciekawy jakie spustoszenia może poczynić, wybuch bomby wodorowej w jego okolicy, to może to sprawdzić na stronie  Nukemap. Mamy tam możliwość wybrania dowolnej lokalizacji na świecie, siłę rażenia bomby atomowej, listę istniejących lub testowanych głowic i bomb atomowych przez różne kraje na świecie. Posiadając wtyczkę Google Earth, można przenieść się do symulacji Nukemap 3D, gdzie możemy przeprowadzić dowolną symulację eksplozji nuklearnej i sprawdzić wielkość fali uderzeniowej, promieniowania cieplnego, radiacyjnego czy ilość ofiar będących skutkami wybuchu. Naprawdę może przerażać.
 


produkcja: USA
gatunek: Dramat, Sci-Fi
data premiery: 1983-11-20 (Świat)
reżyseria: Nicholas Meyer
scenariusz: Edward Hume
producent: Robert Papazian Jr.
zdjęcia: Gayne Rescher
muzyka: David Raksin, Virgil Thomson
scenograf: Peter Wooley, Mary Ann Good


Obsada:

Arliss Howard jako Tom Cooper
JoBeth Williams jako Pielęgniarka Nancy Bauer
John Lithgow jako Joe Huxley
Steve Guttenberg jako Stephen Klein
Amy Madigan jako Alison Ransom
Jason Robards jako Dr Russell Oakes
Clayton Day jako Dennis Hendry
Dennis Lipscomb jako Wielebny Walker
Lin McCarthy jako Dr Austin
Calvin Jung jako Dr Sam Hachiya
William Allen Young jako Lotnik Billy McCoy
Georgann Johnson jako Helen Oakes
Jeff East jako Bruce Gallatin
Lori Lethin jako Denise Dahlberg
Bibi Besch jako Eve Dahlberg
John Cullum jako Jim Dahlberg
George Petrie jako Dr Landowska
Alston Ahern jako Cynthia
Kyle Aletter jako Marilyn Oakes
Ellen Anthony jako Joleen Dahlberg

„The Day After” - fragment filmu









 
Od początku


statystyka
Polecam: Empatia | Moje reflinki | Apostazja | Fakt i Mity | Ruch Ofiar Księży | TnTTorrenT | Strona „O mnie” | Cybuch | Skupu tuszy i tonerów
A Boy and His Dog | Nazajutrz | Damnation Alley | Dr Strangelove | THX 1138 | Easy Rider | Wstrząsy | Religulous | Po zachodzie słońca | Płytki grób
Diuna | Trainspotting | Human Traffic | My, dzieci z dworca Zoo | Requiem dla snu | Wielki błękit | Leon zawodowiec | Michel Vaillant | Equilibrium